تاوان آرزوهای شیرین

خنده تلخ؛ تاوان آرزوهای شیرین:

در روان‌شناسی به این حالت «لبخند سرکوبگر» می‌گویند؛ مغز هنگام تجربه‌ی هم‌زمان یادآوری لذت و درد ازدست‌دادن، ماهیچه‌های خنده و هیجان غم را با هم فعال می‌کند. پل اکمن نشان داده خنده‌ی تلخ از ترکیب غیرارادی حالت چهره‌ی شادی با انزجار یا اندوه ساخته می‌شود. در ادبیات فارسی هم این تصویر قرن‌هاست که نشانه‌ی آگاهی تلخ از ناپایداری شادی است. شاید همین دوگانه، خنده‌ی تلخ را به گویاترین امضای انسانی بدل کرده که هم طعم آرزو را می‌داند و هم قیمتش را.

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ای تازه دید: خنده‌ی تلخ نه فقط بازتاب حسرت، بلکه نشانه‌ی تسویه‌حساب با رویایی است که جسارت شیرین شدن داشته است. در واقع تلخی‌اش گواهی بر بزرگی همان آرزوست؛ هرچه آرزو شیرین‌تر، قبض نرسیده‌اش سنگین‌تر.