تاوان عاشقی

تاوان عاشقی؛ وقتی عشق بوی گرونی می‌دهد:

در زیست‌شناسی تکاملی به این می‌گن «سیگنال پرهزینه»؛ وعده‌های عاشقانه چون مجانی‌اند، معمولاً بی‌ارزند. مغز برای باور کردن، به مدرک نیاز دارد و مدرک فقط رفتاری است که هزینه داشته باشد. پرنده‌ای که برای جفتش غذا می‌آورد دارد می‌گوید: «من بقدری قوی‌ام که می‌توانم سهم خودم را هم بدهم.» پس «بوی گرونی دادن» عشق، مکانیسم اعتمادساز است، نه عیبش. اگه عاشق شدن مجانی بود، اصلاً باورش می‌کردی؟

راهکار:

این دیدگاه رو میشه برگردوند: همون «گرونی» عشق می‌تونه نشانه‌ی ارزشمندی باشه، نه دلیل فرار. اگه عشق رایگان و بی‌ریسک بود، این‌قدر عمیق نمی‌شد. شاید رسم واقعی نه «ماندن در ظاهر» که «پذیرفتن هزینه و موندن علیرغم ترس» باشه.