تأمل و سکوت

در سکوت شب، صدای خودت را بشنو:

در محرومیت حسی، وقتی محرک بیرونی کم می‌شود، مغز شروع به پر کردن خلأ با روایت‌های درونی می‌کند؛ فعالیت «شبکه پیش‌فرض» بالا می‌رود. راهبان از سکوت برای بازآرایی هویت استفاده می‌کردند. پارادوکس اینجاست: سکوت بیرونی، هیاهوی درون را افشا می‌کند، نه اینکه خاموشش کند.

راهکار:

سکوت شب صدا را حذف نمی‌کند؛ نویزها را کم می‌کند تا معلوم شود کدام صدای همیشگی، صدای خودت بوده و کدام‌ها فقط انعکاس بقیه. این جمله بیشتر از تنهایی، دربارهٔ «چندصدایی» درون است.