ته همه بودن، رفتن است؛ تأملی فلسفی:
از دیدگاه فیزیک، قانون دوم ترمودینامیک میگوید آنتروپی همیشه افزایش مییابد؛ یعنی همه چیز به سمت پراکندگی و 'رفتن' پیش میرود. این نه یک استثنا، بلکه ذات جهان است. جالب اینکه همین ناپایداری باعث پدید آمدن ساختارهای پیچیده میشود. آیا میتوان رفتن را نه پایان، بلکه موتور خلقت دید؟
راهکار:
در نگاه عمیقتر، رفتن خود بخشی از بودن است؛ هر پایان، آغازی نو. شاید این جمله دعوتی است به پذیرش جریان تغییر به جای مقاومت.