تاج زن بر سر مرد: شعری عاشقانه درباره احترام و غرور:
در ایران باستان، الهه آناهیتا بخشندهٔ فرّه شاهی بود و تاجگذاری بدون تأیید نیروی زنانه الهی تکمیل نمیشد. بر سکههای ساسانی، تصویر ملکه همواره کنار شاه دیده میشد تا این پیوند را جاودان کند. پس «تاجش زن است» شاید پژواک حافظهای کهن باشد، نه فقط تعارف عاشقانه. گویی این زن است که فرّه را بر سر مرد مینشاند. آیا این میراث ناخودآگاه هنوز در ضربالمثلهای ما زنده است؟
راهکار:
این بیت را میتوان جور دیگری هم دید: تاج تنها نماد قدرت نیست، بلکه نشان مسئولیت مشترک است. انگار تاجی که زن بر سر مرد میگذارد، همزمان او را به «پادشاهی مسئول» تبدیل میکند؛ پس مرد هم تاجدار است، هم تاجبخش. این رفتوبرگشت لطیف همان ستون نامرئی رابطههای پایدار است.