آدم‌ها مثل لباس؛ حس مالکیت یا حساسیت به گذشته؟:
در روانشناسی، «قانون آلودگی» می‌گوید تماس یک شیء با چیزی ناخوشایند، ارزش ذهنی‌اش را پایین می‌آورد—حتی اگر منطقاً تغییری نکرده باشد. همین مکانیسم در حسادت نسبت به گذشتهٔ شریک هم فعال می‌شود: ذهن، «تجربهٔ قبلی» را مثل یک اثر انگشت نامرئی می‌بیند. آیا این واکنش ذاتی است یا محصول فرهنگ انحصار؟
راهکار:
این استعاره بیشتر از «لباس» دربارهٔ «حس مالکیت» و «آلودگی ذهنی» است؛ آدم‌ها شیء نیستند که با تجربهٔ قبلی مستعمل شوند. اگر لحن شوخی را کنار بگذاریم، رد پای حساسیت به گذشتهٔ طرف مقابل دیده می‌شود، نه تغییر واقعی ارزش او. برای آزمون واقعیت، بپرس چه چیزی دقیقاً ارزش را کم می‌کند: تجربهٔ او یا تصویر ذهنی تو از انحصار؟