تابو های اجتماعی

حرف‌های ناگفته: چرا بعضی چیزها هرگز گفته نمی‌شوند؟:

نظریه «مارپیچ سکوت» الیزابت نوئل‌نویمان ثابت می‌کند ما از ترس منزوی‌شدن، عقاید مخالف اکثریت را حتی اگر درست باشند، سرکوب می‌کنیم. جالب‌تر اینکه fMRI نشان می‌دهد سرکوب کلام، دقیقاً قشر کمربندی پیشین مغز را فعال می‌کند – همان ناحیه‌ای که هنگام درد فیزیکی روشن می‌شود. پس این «نمیشه گفت» یک شکنجه واقعی عصبی است، نه فقط یک حس مبهم. اگر سکوت اینقدر درد دارد، چرا جوامع هنوز برای رازداری ارزش بقا قائلند؟

راهکار:

شاید ترس از قضاوت شدن، ناگفته‌ها را بزرگ‌تر از خودشان می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند مغز ما سخن‌گفتن درباره یک تابو را به‌اندازه درد فیزیکی پردازش می‌کند، اما در ۹۰٪ موارد، گفتن آن موضوع به‌طرز غافلگیرکننده‌ای سبکی روانی می‌آورد.