ماندن و ساختن خود؛ راه رستگاری بدون فرار:
روان‌شناسی «اجتناب تجربه‌ای» نشان می‌دهد فرار کوتاه‌مدت آرامش می‌دهد اما مدار ترس را تقویت می‌کند؛ در مقابل، مواجهه تدریجی با همان موقعیت، پاسخ آمیگدال را بازتنظیم می‌کند. مغز، ماندنِ آگاهانه را مثل تمرین عضله ثبت می‌کند: هر بار تحمل ابهام، انعطاف عصبی را بالا می‌برد. فرار از کدام «خود» بیشتر از موقعیت بیرونی هزینه دارد؟
راهکار:
ماندن همیشه به معنی تحمل کردن نیست؛ گاهی یعنی مرز کشیدن و تغییر محیط. «چیزی که نشکند» بیشتر شبیه ساختن مهارت و شبکه‌ای از آدم‌های قابل‌اعتماد است تا زره‌ای دور خود.