استقلالی بودن؛ انتخابی نیست، یک هویت و افتخار است:
هواداری فوتبال در مغز شبیه تعلق قبیلهای عمل میکند؛ پژوهشها نشان میدهند تماشای برد تیم محبوب، دوپامین و اکسیتوسین را همزمان بالا میبرد و ناحیهای از مغز فعال میشود که با هویت و بقای گروهی پیوند دارد. به همین دلیل شکست تیم محبوب فقط یک باخت ورزشی نیست؛ مغز آن را نوعی تهدید اجتماعی رمزگشایی میکند. جالب اینجاست که شدت این واکنش در هوادارانی که تیم را جزئی از خود میدانند تا ۴۰ درصد بیشتر است. آیا این تعصب، ساختهی انتخاب ماست یا معماری مغز ما؟
راهکار:
این جمله را میتوان از یک شعار هواداری ساده به یک بیانیه هویتی تبدیل کرد؛ مثلاً با کنار هم گذاشتن لحظههای تاریخی استقلال، یک روایت تصویری از «افتخارِ نسلی» ساخته شود که هواداری را فراتر از انتخاب نشان دهد.