پارتنری از ماه و ستاره خوشگلتر:
مغز عاشق، ناحیه تگمنتوم شکمی را فعال میکند؛ همان مسیر پاداش که باعث میشود معشوق را درخشانتر از هر جرم آسمانی ببینیم. از نظر اخترشناسی، ستارهها اغلب بسیار بزرگتر و پرنورتر از ماهاند، اما فاصله زیاد باعث میشود ماه نزدیکتر و چشمگیرتر به نظر برسد. عشق هم دقیقاً همین خطای دید خوشایند را ایجاد میکند: نزدیکی عاطفی، یک انسان معمولی را به درخشانترین نقطه کهکشان شخصی تبدیل میکند.
راهکار:
این جمله را میشود یک «فروتنی نمایشی» دانست؛ گوینده اول انکار میکند که قصد خودنمایی دارد، بعد دقیقاً یک خودنمایی عاشقانه میکند. پس اگر قرار است همین حس را گسترش بدهی، از تضاد استفاده کن: یک نقطهانزياح کوچک بگو و بعد معشوق را در مقیاسی کیهانی بزرگ کنی.