چشمان تو؛ زیباترین کهکشان قلب من:
شبکیهٔ چشم انسان حدود ۱۳۰ میلیون سلول گیرندهٔ نور دارد و مغز برای پردازش هر نگاه، حجمی از اطلاعات را تحلیل میکند که با پردازش تصاویر کیهانی تلسکوپهای فضایی قابل مقایسه است. جالبتر: وقتی به چشمان کسی که دوستش داری نگاه میکنی، مردمکات گشاد میشود؛ دقیقاً همان چیزی که ستارهشناسان در رصد کهکشانهای دور دنبال میکنند. پس عاشقی شاید نوعی ستارهشناسیِ درونی باشد.
راهکار:
این جمله را میشود جور دیگری هم دید: مغز عاشق، کهکشانها را نه در آسمان، بلکه در مردمکِ طرف مقابل پیدا میکند؛ یعنی عاشقی همان نقشهبرداری از یک جهان ناشناخته است.