طعنه ماه

طعنه ماه و جای خالی معشوق:

مقایسه معشوق با ماه در ادبیات فارسی هزارساله است، اما نجوم می‌گوید ماه هیچ نوری از خود ندارد و تمام روشنایی‌اش بازتاب خورشید است؛ یعنی هر تشبیه عاشقانه به ماه، ناخواسته اعتراف می‌کند که زیبایی معشوق نیز بازتابی از منبعی دیگر است. آیا عشق همیشه پرتو چیزی بیرون از ماست؟

راهکار:

این بیت ماه را از رقیب به آینه‌ی حافظه تبدیل می‌کند: هر شب کامل‌تر می‌شود و جای خالی را پررنگ‌تر نشان می‌دهد. ادامه‌اش می‌تواند اعترافی باشد به اینکه بعضی مقایسه‌ها راهی برای نگه‌داشتن خاطره‌اند، نه اثبات برتری.