تا حرف از صداقت شد صدا قطع شد: سکوت معنادار در برابر راستی:
در روانشناسی اجتماعی پدیدهای به نام «مارپیچ سکوت» داریم: افراد وقتی حس کنند نظرشان خلاف جریان غالب است، خاموش میشوند. اینجا هم بمحض مطرح شدن صداقت، ترس از قضاوت یا طرد شدن میتواند صداها را قطع کند. این سکوت مسری است و کمکم صداقت را به توهمی جمعی تبدیل میکند. آیا این سکوت حافظ روابط است یا نابودکننده آرام آنها؟
راهکار:
این سکوت را نه فقدان صداقت، بلکه تجسم خودِ آن بدانیم؛ گاهی حقیقت چنان سنگین است که کلمات یارای حملش را ندارند.