طعم تو در قلب من: شعری از حسین پناهی:
جالب است بدانید که بر اساس علم اعصاب، بویایی و چشایی قویترین محرکهای حافظه هیجانی هستند؛ زیرا پیاز بویایی مستقیماً به آمیگدال و هیپوکامپ متصل است. این همان 'پدیده پروست' است که یک مزه میتواند خاطرات را زنده کند. شاعر اینجا این ایده را تا مرگ بسط میدهد که حتی کرمها هم آن عشق را میچشند. شما چه مزهای را با عشق گره زدهاید؟
راهکار:
این شعر مرگ را نه پایان، که آشکارکننده عمق عشق میداند؛ حتی کرمها نیز شاهد طعم حضور معشوق در قلب عاشق میشوند. چنین تصویری میتواند پایه یک اثر هنری مفهومی درباره جاودانگی عشق باشد.