زندگی بعد از «بعداً» وجود ندارد:
در فیزیک، «حال» به عنوان یک «لبهی پیشروی» در بافتار زمان-فضا تعریف میشود؛ تنها لحظهای که عملاً وجود دارد. فلسفهی رواقیون نیز بر این تمرکز دارد که گذشته و آینده خارج از کنترل ماست و تنها «اکنون» قلمرو عمل ماست. آیا این تمرکز بر لحظهی حال، ترس از مرگ را کم میکند یا تشدید؟
راهکار:
این متن یک نگاه غمانگیز به مفهوم «بعداً» ارائه میدهد. شاید بتوان آن را اینگونه بازآفرینی کرد: «بعداً» یک وعدهی خیالی است. قدرت واقعی در «حالا»ست. کوچکترین کاری که میتوانی برای نزدیکتر شدن به یک خواستهات *همین الان* انجام دهی چیست؟