تعلقات ناایمن

چرا دنبال کسی که ماندنی نیست نمی‌دویم؟:

تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد مغز انسان در مواجهه با افراد غیرقابل پیش‌بینی دوپامین بیشتری ترشح می‌کند – همان ماده‌ای که در اعتیاد نقش دارد. یعنی «ندویدن» یک واکنش منطقی نیست، بلکه نتیجه تمرین آگاهانه و شکستن چرخه اعتیاد به عدم قطعیت است. اینجا پای «سبک دلبستگی ناایمن» در میان است که باعث می‌شود آدم‌ها جذب شرکای سرد و گریزان شوند. سوالی که مطرح می‌شود: چطور مطمئن شویم خودمان هم برای دیگری «موندنی» هستیم؟

راهکار:

این جمله بیان‌گر مرزگذاری سالم است. اما گاهی «نمی‌دویم» با «نمی‌گذاریم وارد شود» تفاوت دارد. آیا الگوی جذب افراد ناپایدار ناشی از ترس از طرد شدن نیست؟ یک نگاه عمیق‌تر: شاید ناخودآگاه دنبال کسی می‌گردیم که همان ناپایداری را به شکلی دیگر بازتولید کند.