شعر فریدون مشیری: ستارههای خاموش و بیقدری گل مریم:
آیا میدانستید در روانشناسی، پدیدهای به نام «ناتوانی آموختهشده» (Learned Helplessness) دقیقاً همین حس را توصیف میکند؟ وقتی فرد بارها تلاش میکند اما نتیجه نمیگیرد، دست از تلاش میکشد و حتی ارزش خود را انکار میکند. مشیری در این بیت نه فقط از ناامیدی، بلکه از نابودی انگیزه درونی سخن گفته. چه چیزی باعث میشود یک گل مریم از خار بیابان بیقدرتر شود؟ آیا جامعه این نقش را دارد یا خود ما؟
راهکار:
این بیت از فریدون مشیری تصویری از احساس بیارزشی در برابر ناملایمات را نشان میدهد. میتوان آن را بهعنوان نقدی بر جامعهای تفسیر کرد که زیبایی و گوهر درون را نادیده میگیرد. شاید بهتر باشد به جای تأسف، به دنبال یافتن فضایی باشیم که ارزشهای واقعی در آن دیده شوند.