عشقی به اندازه تمام قدمها و نفسهای یک عمر:
جالب است که مغز در توصیف عظمت عشق، ناگزیر به سراغ «چیزهای غیرقابل شمارش» میرود: نفسها، ستارهها، فاصلهها. این دقیقاً به «پارادوکس سورن کیرکگور» در عشق اشاره دارد؛ عشق یک احساس «کیفی» و نامحدود است، ولی ذهن برای درکش مجبور به استفاده از کمیتهای «عددی» و محدود میشود. آیا این تناقض، ذات غیرقابل توصیف عشق را نشان نمیدهد؟
راهکار:
این ایدهی زیبا از مقایسهی عشق با عناصر نامتناهی را میتوان به یک اثر هنری تبدیل کرد. مثلاً یک کلاژ دیجیتال یا یک نقاشی که در آن نمادهایی مانند قدمها، ماه، کره زمین و پروانهها در هم تنیده شدهاند.