تا ته عشق رفتن

مفت عاشقی گرونه؛ من تا تهش رفتم:

نوروساینس می‌گه مغز تو عشق مثل اقتصاد رفتار می‌کنه: هرچی بیشتر هزینه بدی، بیشتر وابسته می‌شی. به این می‌گن «نقص هزینه هدررفته» — آدم حاضر نیست رابطه رو تموم کنه چون سرمایه‌گذاری کرده، نه چون هنوز عشق هست. جالب اینه که تحقیق نشون داده درد جسمی و عاشقیِ پرهزینه توی یه ناحیه از مغز فعال می‌شن؛ یعنی «گرونیِ عشق» فقط استعاره نیست، زیست‌شناسیه. سوال: اگه عشق مجانی بود، اصلاً ارزش داشت؟

راهکار:

عشقِ رایگان شاید هیچ‌وقت مالِ تو نباشه؛ همون بهایی که داده‌ای، نشونه‌ی عمقِ همون رابطه‌ست نه ضررش.