تا جنون فاصله نیست

تا جنون فاصله‌ای نیست؛ شعری از اعماق آشفتگی ذهن:

در روان‌پزشکی، پدیده «مسخ واقعیت» نشان می‌دهد مرز میان خرد و جنون از یک آستانه شیمیایی باریک‌تر است: تغییر جزئی در دوپامین قشر پیش‌پیشانی می‌تواند احساس «فاصله‌ای تا جنون نیست» را کاملاً واقعی کند. از سوی دیگر، امیل کریپلین دیوانگی شاعرانه را نه بیماری، بلکه شیوه‌ای برای سازمان‌دهی مجدد واقعیت می‌دانست. مغز انسان دقیقاً در آستانه فروپاشی، خلاقانه‌ترین استعاره‌ها را تولید می‌کند.

راهکار:

این جمله را می‌توان بازتابی از نگاه لکان دانست؛ جایی که جنون نه فقدان عقل، بلکه شکل افراطیِ عقلانیت شخصی است. از این زاویه، «من» در این متن نه در آستانه فروپاشی، بلکه در حال ساختن منطقِ جایگزین برای تاب‌آوردن واقعیت است.