تا جان در بدن دارم فراموشت نمیکنم:
بر اساس پژوهشهای عصبشناختی، خاطرات هیجانی در برابر فراموشی بسیار مقاومتر از خاطرات خنثی هستند. دلیلش این است که هورمونهای استرس مانند نوراپینفرین هنگام تجربهٔ عاطفی، پروتئینهای تحکیم حافظه در هیپوکامپ را فعال میکنند. به همین دلیل است که بسیاری از افراد جزئیات دقیق اولین عشق خود را تا پایان عمر به خاطر دارند. آیا اگر فراموشی نوعی داروی طبیعی برای التیام باشد، چنین وفاداری مطلقی را باید ستود یا آسیبشناسی کرد؟
راهکار:
از نگاه علم اعصاب، خاطراتی که با احساسات قوی گره خوردهاند (مثل عشق) در آمیگدال و هیپوکامپ بهطور متفاوت ذخیره میشوند و حتی در آلزایمر گاهی آخرین چیزهایی هستند که فراموش میشوند. شاعر شاید ناخودآگاه این حقیقت را بیان کرده بود.