تا جان دارم

تا جان دارم عاشق توام؛ شیرین‌تر از جان یعنی تو:

عصب‌شناسان می‌گویند مغز آدمی در عشقِ پرشور، همان مدارهایی را فعال می‌کند که هنگام گرسنگی یا تشنگی فعال می‌شود؛ یعنی عشق برای مغز یک نیاز بقاست، نه یک احساس لطیف. به همین دلیل است که در ادبیات فارسی، معشوق «از جان شیرین‌تر» می‌شود: مغز، زندگیِ بی‌او را یعنی مرگ پیش‌بینی می‌کند. آیا این تعبیر شاعرانه، ترجمه‌ای دقیق از زیست‌شناسی عشق است؟

راهکار:

این بیت را می‌توان به زبان امروزی این‌طور بازآفرینی کرد: «تا نفس می‌کشم، تو انتخاب دلِ منی؛ اگر جان شیرین است، تو شیرین‌تری.»