تشکر طعنهآمیز از کسانی که اعتماد را از ما گرفتند:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد هنگام خیانت، سطح اکسیتوسین پایین نمیآید؛ بلکه همان هورمون پیوند، خیانت را عمیقتر در حافظه حک میکند. به این پدیده «تقویت خاطرهی عاطفی» میگویند. بعد از هر بیوفایی، آمیگدال فعالتر میشود و سوگیری منفی در قضاوت آدمهای بعدی ایجاد میکند؛ یعنی نهتنها به آن فرد، بلکه به کل انسانها «کلیگرایی منفی» شکل میگیرد. سؤال این است: این مکانیزم دفاعی، هوشمندانه است یا دامی برای انزوا؟
راهکار:
این متن در واقع سوگنامهی اعتماد است؛ اما میتوان آن را به «آستانهی هوشیاری» تبدیل کرد: هر کسی که باعث شد محتاطتر شوی، به تو یاد داد ارزش اعتماد را بهتر بشناسی، نه اینکه اعتماد را کنار بگذاری.