تا آخرین تپش قلب؛ عشقی که هر روز تازه انتخابش میکنیم:
این قولها را مغز میدهد، نه قلب؛ قلب فقط پمپ خون است و از عشق چیزی نمیفهمد. عاشقی شدید در واقع همان مدار عصبی وابستگی است: دوپامین پاداش میخواهد، سروتونین وسواس میسازد و اکسیتوسین پیوند را دائمی میکند. حتی مغز عاشق، به مواد مخدر شباهت دارد. پس اگر روزی قلب پیوندی بگیری، عشقات در مغز میماند؛ سؤال این است: آیا آنوقت هنوز «با تمام وجود» است؟
راهکار:
این پیام را میتوان بهجای یک وابستگی احساسی، به انتخاب آگاهانهی هرروزه تعبیر کرد؛ عشقی که هر روز دوباره «بله» میگوید، از یک سوگند بیپایان هم ماندگارتر است.