ستایش روح‌های وصف‌نشدنی؛ وقتی کلمات کم می‌آورند:
در روانشناسی، تجربهٔ «حیرت» (Awe) فعالیت شبکهٔ حالت پیش‌فرض مغز را کاهش می‌دهد و باعث احساس کوچکیِ لذت‌بخش می‌شود؛ برای همین روبه‌روی روح‌هایی که در کلمه نمی‌گنجند، مغز به‌جای تحلیل، مسیر ستایش را فعال می‌کند. در عرفان نیز «عجز از بیان» بالاترین مرتبهٔ شناخت است؛ یعنی ناتوانی زبان نشانهٔ عمق ادراک است، نه ضعف آن. آیا سکوت تحسین‌آمیز دقیق‌ترین شکل فهم نیست؟
راهکار:
این جمله را می‌توان از دریچهٔ «ایماژ ذهنی» باز کرد: وقتی چیزی قابل نوشتن نیست، ذهن به‌جای تحلیل، حالت نیایشی می‌گیرد. برای گسترش آن، می‌توانی از تضاد بین «قلم» و «سجده» به عنوان دو واکنش انسانی استفاده کنی: یکی برای فهمیدن، دیگری برای پذیرفتن شکوه.