کسی که آرامش میآورد، لایق ستایش است:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که حضور یک فرد آرامبخش، فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را کاهش و ترشح اکسیتوسین (هورمون پیوند و اعتماد) را افزایش میدهد. این واکنش بیولوژیکی همان چیزی است که ما «آرامش» مینامیم. در واقع، بدن ما به طور غریزی کسانی را که احساس امنیت ایجاد میکنند، پاداش میدهد. آیا شما فردی را میشناسید که دقیقاً همین تأثیر شیمیایی را روی شما داشته باشد؟
راهکار:
این جمله به زیبایی ارزش آرامش را یادآور میشود. دیدگاه مکمل: آرامش واقعی نه از کنترل دیگران، بلکه از پذیرش و امنیت درونی حاصل میشود. شاید بتوانی لیستی از رفتارهایی که آرامش را در زندگیت افزایش میدهند بنویسی و کسانی که این رفتارها را دارند بیشتر قدر بدانی.