ستاره های چشم

چشمانی پر از ستاره تاریک و ترس از خاموشی عشق:

در اخترفیزیک، ستاره‌های تاریک (Dark Stars) یک فرضیه‌ی نظری هستند که با ماده‌ی تاریک تغذیه می‌شوند و هرگز نور مرئی ساطع نمی‌کنند. یعنی تو عشق را در چیزی پنهان کردی که ذاتاً نادیدنی است. آیا ترس از خاموشی ستاره‌ها، در واقع ترس از روبرو شدن با ناشناخته‌ای است که هرگز قابل مشاهده نبوده؟

راهکار:

این متن یک استعاره قدرتمند از وابستگی و ترس از دست دادن است. اگر به دنبال بازنویسی یا گسترش آن هستی، می‌توانی «خودت» را به جای «من آواره» بگذاری و به این فکر کنی که اگر ستاره‌ها خاموش شوند، آیا تو هم بی‌رنگ می‌شوی یا نور خودت را پیدا می‌کنی؟