سرطان عشق

سرطان بدخیم دوست داشتنت؛ عشق نافرجام:

ابن‌سین در «قانون» عشق را بیماری‌ای می‌دانست که به لاغری، بی‌خوابی و حتی مرگ می‌انجامد؛ درمانش گاه وصال بود و گاه تغییر آب‌وهوا. امروز در مغز، عشق نافرجام همان مدار پاداش دوپامین را فعال می‌کند که اعتیاد؛ ترکش درد دارد. پس چرا کسی شیمی‌درمانی برایش نساخته؟

راهکار:

این اغراق، عشق را به بیماری کشنده تبدیل می‌کند تا عمق وابستگی را نشان دهد؛ اما در روان‌شناسی، عشق نافرجام بیشتر شبیه اعتیاد است تا سرطان: سیستم پاداش را تسخیر می‌کند، نشانه‌های ترک دارد و با گذر زمان و فاصله، مدارهای عصبی آرام می‌گیرند. اگر می‌خواهی همین استعاره را بپرورانی، از زاویه «دوره بهبود» بنویس: چه چیزهایی جای تومور را در بدن و ذهن می‌گیرند؟