سرود عشق صبحگاهی

سرود عاشقانه در صبح و پرواز به سوی معشوق:

در رفتارشناسی پرندگان، آواز سپیده‌دم در درجه اول یک نمایش قلمروطلبی و اعلام حضور است، نه صرفاً عاشقانه‌ای شاعرانه. شاعر با نشستن بر شاخه و سرودن، در حال مشخص کردن «قلمرو عشق» خود پیش از پرواز به سوی معشوق است. بلبل ادبیات فارسی نیز دقیقاً همین نقش را دارد: با نغمه‌اش گل را احاطه می‌کند. جالب است که این شعر، ناخودآگاه، رفتار غریزی پرنده را بازسازی می‌کند. به نظر شما، آیا معشوق این قلمروسازی شاعرانه را می‌پذیرد؟

راهکار:

این شعر را می‌توان بیانیه‌ای برای آفرینش هنری پیش از ابراز عشق دانست: گویی شاعر ابتدا باید از دل صبح، سرود بسازد و سپس به پرواز درآید. عشق در اینجا یک سفر خطی نیست، یک آیین است: بنشین، بسرای، سپس برو.