سرنوشت و ازدواج

حسرت ملاقات با کسی که قسمت نبود:

مغز انسان وقتی با «تصادف محض» روبه‌رو می‌شود، ناخودآگاه برایش روایت «تقدیر» می‌سازد تا حسرت را قابل تحمل کند. این پدیده «شکست‌پسند روایی» نام دارد: هر ملاقاتی که به جدایی ختم شود، در گذشته‌نگر، «اشتباه تقدیر» تعبیر می‌شود – درحالی‌که احتمالاً همان ملاقات تو را به درس‌هایی رساند که امروز برایت بدیهی‌اند. سؤال تیز: اگر امروز با کسی که «تقدیرش بودی» ملاقات کنی، آیا باز هم حسرت گذشته را می‌خوری؟

راهکار:

این جمله بیش از آنکه دربارهٔ تقدیر باشد، دربارهٔ «تفسیر ما از تصادف‌ها»ست. می‌توانی بپرسی: آیا اگر همان ملاقات نمی‌شد، امروز همان حسرت را نداشتی؟ شاید آن دیدار دقیقاً به خاطر همین حس مبهم، ارزشمند بوده.