سرنوشت ناتمام

سرنوشتی که جوهرش تمام شد؛ تقدیر ناتمام:

در تمدن بابل، کاتبان وقتی قلم یا جوهرشان وسط متن تمام می‌شد، آن را «تقدیر ناتمام» می‌نامیدند و ادامه را شفاهی نگه می‌داشتند. روانشناسی مدرن هم اثر زیگارنیک را نشان می‌دهد: مغز کارهای نیمه‌تمام را بهتر از پایان‌های کامل به‌خاطر می‌سپارد. پس سرنوشتی که جوهرش تمام شده، به شکلی متناقض ماندگارترین نوع تقدیر است.

راهکار:

اگر جوهرِ سرنوشت تمام شده، این پایانِ قصه نیست؛ دقیقاً همان‌جاست که انتخاب، جای تقدیر را می‌گیرد و ادامه را با مدادِ تصمیم می‌نویسی.