سرمایه گذاری عاطفی بیهوده

هنرم؟ دل بستن به آدم‌هایی که می‌روند:

یک واقعیت روان‌شناختی: مغز هنگام دل بستن، دوپامین و اکسی‌توسین ترشح می‌کنه که دقیقاً همان مسیرهای عصبی اعتیاد رو فعال می‌کنه. جدایی هم مثل ترک مواد مخدر، سندرم محرومیت ایجاد می‌کنه. به این می‌گن «اعتیاد عاطفی». سؤال اینجاست: آیا هنرمند کسی است که آگاهانه دوز بالای رنج رو به جان می‌خرد تا اثرش رو خلق کنه؟

راهکار:

این پرسش در واقع یک الگوی تکراری رو نشون می‌ده: سرمایه‌گذاری روی کسانی که از قبل می‌دونی قرار نیست بمونن. می‌تونی به جای «هنرم؟» از خودت بپرسی «چرا این الگو رو تکرار می‌کنم؟» و شاید ارزش این رو داشته باشه که یک بار مرز بین خلاقیت و خودآزاری رو بشکافی.