سرکوب حافظه

داستان فراموش‌نشدنی درون هر انسان:

طبق «نظریه فرایند طنزآمیز» وگنر، هرچه بیشتر تلاش کنیم خاطره‌ای را سرکوب کنیم، ناخودآگاه بیشتر آن را فعال می‌کنیم. مغز ما برای فراموشی برنامه ننوشته؛ برای پردازش و بازتفسیر. یادت باشد: داستان‌هایی که می‌خواهیم فراموش کنیم، اغلب همان‌هایی هستند که هویتمان را ساخته‌اند. پس آیا واقعاً می‌خواهیم آن‌ها را پاک کنیم؟

راهکار:

این حس آشناست، اما شاید ارزش این را داشته باشد که به‌جای فراموشی، داستان را از زاویه‌ای دیگر بازنویسی کنی: تبدیل خاطره به پل، نه زندان.