جدی گرفتن حرف‌ها و قول‌ها؛ درسی تلخ از آدم‌ها:
در روانشناسی شناختی، این جمله نمونه‌ای از «شخصی‌سازی» است: ذهن مسئولیت رفتار ناپایدار دیگران را به دوش می‌کشد تا دنیا را قابل‌پیش‌بینی نگه دارد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که «جدی‌تر» می‌گیرند، اغلب حساسیت پردازش حسی بالاتری دارند و محرک‌های اجتماعی را عمیق‌تر رمزگذاری می‌کنند. از منظر فلسفی، نیچه می‌گفت: «آنچه از سرِ جدی بودن می‌میرد، شایسته‌ی زندگی نبوده است». مغز با جدی گرفتن، در واقع تلاش می‌کند از رنج غافلگیری بکاهد، اما بهایش خودسرزنشی است.
راهکار:
این متن را می‌توان وارونه خواند: مشکل از جدی گرفتن تو نیست، از جدی نبودن آدم‌ها و قول‌هاست. جدی گرفتن یعنی ارزش قائل شدن؛ زخم وقتی می‌آید که آدم‌های کم‌عمق وارد زندگی می‌شوند.