نگاهی به عشق و محبت امام حسن مجتبی (ع):
در زبان عربی، «حب» با «حَبّه» به معنای دانه همریشه است؛ یعنی عشق یک حس لحظهای نیست، بلکه بذری است که باید رشد کند. امام حسن (ع) عشق به امت را در سختترین شکل عملی کرد: در اوج قدرت، صلح با معاویه را پذیرفت تا خونها ریخته نشود و امامت برای آینده بماند. این یعنی عشقِ راهبردی، نه عشقِ احساساتی. چه چیزی از گذشتن از قدرت، عاشقانهتر است؟
راهکار:
این ایده را با یک نمونه تاریخی از محبت و گذشت امام حسن (ع) تکمیل کنید؛ مثلاً بخشش او نسبت به خطاکار یا رفتارش با خانواده. جزئیات ملموس، متن را از یک عنوان ساده به محتوایی اثرگذار تبدیل میکند.