گمشده در تاریکی: نمادی از تنهایی و سردرگمی:
باور کن یا نه، وقتی چشم انسان در تاریکی مطلق قرار میگیرد (بدون هیچ منبع نوری)، بعد از حدود ۳۰ دقیقه سلولهای میلهای شبکیه تا ۱۰۰۰۰ برابر حساستر میشوند و حتی یک فوتون واحد را تشخیص میدهند! اما این سازگاری در تاریکی ناقص است: مغز ما هنوز نمیتواند تصویری واضح بسازد، دقیقاً مثل حس گمشدگی که در آن ذهن با اطلاعات ناقص دستوپنجه نرم میکند. بهعبارتی، تاریکی فیزیکی یا ذهنی نه نابودی است، بلکه مرحلهای از پردازش اطلاعات است. آیا شما در تاریکیهای زندگیتان به دنبال یک فوتون امید میگردید؟
راهکار:
این حس گمشدگی در تاریکی میتواند استعارهای از عدم قطعیت در مسیر زندگی باشد. شاید بهتر باشد به جای ترس از تاریکی، به نور درون خودت تکیه کنی: همان غریزهای که همیشه راه را پیدا میکند.