سردخانه

آخرش سردخانه یا طناب دار:

ناامیدی از بی‌حرمتی پس از مرگ؛ کدام راه باقیست؟:

در تاریخ بشر، حرمت جسد همیشه خط قرمز بوده: از مومیایی‌های مصر باستان تا قوانین جنگل‌های قرون وسطی که نبش قبر را مجازات اعدام می‌دانستند. اما جالب اینجاست که بسیاری از تمدن‌ها حقوقی برای مردگان قائل نبودند و این مفهوم مدرن است. مثلاً تا سال ۲۰۰۳ در بریتانیا تجاوز به جسد جرم مستقلی نبود و تحت «بی‌حرمتی به corpse» دسته‌بندی می‌شد. آیا امروز هم قوانین ایران چنین واکنشی را پوشش می‌دهند؟

راهکار:

این متن بیشتر یک فریاد ناامیدی است تا سوالی صریح. می‌توان آن را بازتابی از بحران اعتماد به نهادهای حقوقی و اجتماعی دانست. شاید بتوان پرسید: آیا راه‌های قانونی یا مدنی برای ثبت چنین شکایتی وجود دارد؟ یا اینکه این احساس درماندگی ریشه در چه خلاءهای سیستمی دارد؟