سربازان بمپور

نون به نرخ روز خوردن؛ از سوگواری تا نه به اعدام!:

پدیده‌ای در روان‌شناسی هست به نام «اثر قربانی قابل شناسایی». ما با قربانیان مشخص همدردی عمیق داریم، اما وقتی نوبت به مجازات مجرمان مشخص می‌رسد، تجسم رنج آن‌ها باعث تردید اخلاقی می‌شود. این چرخش ناگهانی از عدالت‌خواهی به رأفت‌طلبی، نان به نرخ روز نیست؛ نقص طراحی هیجانی مغز است. جالبه، نه؟

راهکار:

این یک تناقض ساده نیست؛ پدیده‌ی روان‌شناختی «اثر قربانی قابل شناسایی» اینجا فعال است. ما وقتی چهره‌ی ملموس سربازان را می‌بینیم، همدردی برانگیخته می‌شود، اما وقتی فرد محکوم با جزئیات هویتی نزدیک می‌شود، تخیل رنج او مجازات را برایمان سنگین می‌کند. نوسان میان این دو تصویر، نان به نرخ روز نیست، سیم‌کشی هیجانی مغز است.