سربازان

نقد امید واهی در شعر «بلندگوها» از معین دهاز:

در روان‌شناسی، «خوش‌بینی سمی» حالتی است که افراد را به پذیرش بی‌چون‌وچرای وعده‌ها و امیدهای توخالی تشویق می‌کند. لورن برلانت، نظریه‌پرداز فرهنگی، این پدیده را «خوش‌بینی ظالمانه» می‌نامد: دلبستگی به چیزی که درواقع به‌زیستی ما را تهدید می‌کند. شعر شما دقیقاً همین تناقض را نشان می‌دهد: بلندگوها با صدای لرزان از شهامت می‌گویند اما پرسش «چگونه» را ممنوع می‌کنند. آیا امید بدون اتصال به عمل، خودش تبدیل به سلاحی برای تداوم سرکوب نمی‌شود؟

راهکار:

شعر به نقد امید بی‌عمل می‌پردازد. پیشنهاد می‌کنم آن را با مفهوم «خوش‌بینی سمی» (toxic positivity) مقایسه کنید: سرکوب پرسش «چگونه» دقیقاً همان مکانیسمی است که تغییر واقعی را مسدود می‌کند. شاید بتوان پرسید که آیا امید بدون نقشه‌ی عملی، همان سراب نیست؟