سراب بودن عشق

عشق سراب است؛ خوابی که تعبیر ندارد:

در علم عصب‌شناسی، مغزِ عاشق دقیقاً همان مدارهایی را فعال می‌کند که در خوابِ REM فعال می‌شوند؛ یعنی از دید بدن، عشق یک شبیه‌سازی تمام‌عیار است، نه یک خطای ساده. سروتونین و دوپامین در هر دو حالت بالا می‌رود و قشر پیش‌پیشانی که مسئول ارزیابی واقعیت است، خاموش می‌ماند. پس وقتی می‌گویی «خوابی بود و سرابی»، نه‌تنها استعاره شاعرانه، بلکه توصیف دقیق همان مکانیسمی است که مغز برای بقای عاطفی ساخته است.

راهکار:

این شعر، خوابِ دلخواه را در برابر سرابِ واقعیت می‌گذارد؛ همان تضاد، زخمِ شیرینی ساخته. اگر ادامه‌اش دهی، می‌توانی از دلِ همین سراب، پرسش تازه‌ای بسازی: «بیداریِ بعد از این خواب، آیا خودش خواب دیگری نیست؟»