سپیده دم و اندوه

سپیده می‌دمد، اما غم شهدا چه می‌شود؟:

در روانشناسی، این حالت «عذاب بازماندگان» نام دارد؛ احساس گناه برای زنده ماندن در حادثه‌ای که دیگران جان باختند. مغز، زنده ماندن را به عنوان یک «تقصیر» پردازش می‌کند. آیا این درد، قیمت اخلاقی بقاست؟

راهکار:

این حس سنگین، نشانه‌ی انسانیت و قدردانی توست. شاید یک «گام عملی کوچک» بتواند این انرژی عاطفی را هدایت کند: نام یکی از آن عزیزان را پیدا کن و داستان زندگی‌اش را بخوان. این کار، غم مبهم را به احترامی ملموس و آگاهانه تبدیل می‌کند.