سپیدی برف و سیاهی دل

شعر کوتاه: مقایسه انسان و طبیعت در زمانه ناامیدی:

مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که در مغز انسان، ناحیه پیش‌پیشانی هنگام تماشای طبیعت فعال‌تر از تعاملات اجتماعی است. یعنی مغز ما به طور بیولوژیک به طبیعت اعتماد بیشتری دارد تا به همنوع خود. شاید شاعر این تفاوت را غریزی حس کرده. آیا می‌توان این اعتماد از دست رفته را به روابط انسانی بازگرداند؟

راهکار:

این شعر یادآور فاصله‌ای است که میان آرمان‌های انسانی و واقعیت‌های امروز ایجاد شده. شاید بتوان آن را نه یک تسلیم، بلکه دعوتی به بازتعریف ارزش‌های خود در نظر گرفت: آیا می‌توانیم دوباره «راستی» و «سپیدی» را درونی کنیم؟