مرگ تدریجی رویاها: احساس سوزش درون:
آیا میدانی که مغز انسان هنگام خاموششدن آرزوهای بلندمدت، همان مدارهای عصبی «سوگ» را فعال میکند که در مرگ عزیزان فعال میشود؟ مطالعات نوروساینس نشان داده ناامیدی مزمن باعث کاهش دوپامین و افزایش کورتیزول میشود و گاهی حتی از نظر فیزیکی حس سوزش در قفسه سینه ایجاد میکند. این «آتش درون» شاید مکانیسم تکاملی برای وادارکردن ما به تغییر مسیر قبل از نابودی کامل باشد. چه رویاهایی را حاضر به رها کردن نیستی؟
راهکار:
این سوزش درونی میتواند نشانه «تخریب خلاقانه» باشد: رویاهای قدیمی میسوزند تا خاکسترشان بستر رویش ایدههای جدید شود. شاید وقتش رسیده که یک «مراسم خاکسپاری ذهنی» برای آن هزار رویا برگزار کنی و بعد ببینی چه دانههایی از این خاکستر جوانه میزند.