باختی که بدون جنگ قلبت را می‌سوزاند:
آیا می‌دانستی مغز انسان در مواجهه با «باخت بدون تلاش» (omission bias) دوپامین کمتری ترشح می‌کند، اما همان موقع آمیگدال (مرکز ترس) فعال‌تر می‌شود؟ یعنی این جمله فقط یک استعاره نیست: از نظر نوروساینس، قلبت واقعاً در حال سوختن است چون مدارهای پشیمانی و فقدان هم‌زمان روشن می‌شوند. جالب اینجاست که تحقیقات نشان داده این نوع باخت‌ها تا ۴ برابر بیشتر از باخت‌های معمولی در حافظهٔ بلندمدت باقی می‌مانند. سوالی که پیش می‌آید: آیا می‌توان با «بازیابی ذهنیِ سناریوی جنگیدن» این زخم را التیام داد؟
راهکار:
این جمله انگار از زاویهٔ «نظریهٔ پشیمانی» (Regret Theory) می‌گوید: مغز انسان باختی را که بدون تلاش رخ دهد، چند برابر سنگین‌تر پردازش می‌کند. اگر می‌خواهی این حس را برای مخاطب ملموس‌تر کنی، یک مثال روزمره اضافه کن: مثلاً «مثل کسی که بلیط لاتاری را دور انداخت و بعد دید برنده شده.»