سوزاندن جنگل برای فراموشی یک درخت؛ استعارهای از واکنش افراطی:
آیا میدانستی مغز انسان در مواجهه با فقدان، اغلب «خطای مقیاس» مرتکب میشود؟ یعنی یک خاطرهی کوچک را چنان بزرگ میکند که برای رهایی از آن، کل ساختار زندگیاش را ویران میکند. این همان مکانیسمی است که در روانشناسی «تفکر دوگانهی صفر-صد» نام دارد: یا همه چیز یا هیچ. جالب اینجاست که در زیستشناسی هم پدیدهای به نام «آتشسوزی تطبیقی» وجود دارد – بعضی درختان برای جوانهزنی نیاز به آتش دارند. ولی اینجا آتش فقط برای نابودی است، نه باززایی. سوال: آیا تا به حال برای فراموشی یک «درخت»، جنگل دیگری را سوزاندهای؟
راهکار:
این جمله استعارهای از واکنش افراطی به یک فقدان است. در روانشناسی، این پدیده «تفکر فاجعهآمیز» نام دارد: وقتی ذهن برای رهایی از یک خاطره، کل زندگی را به آتش میکشد. راه برونرفت، تمرین «زمینسازی» است – بهجای سوزاندن جنگل، فقط آن درخت را هرس کن.