رباعی عاشقانه حسرت: سوز تو جگر کباب می‌گرداند:
در اقتصاد توجه، حسرتِ دیدار، چرخه‌ی دوپامین را بیشتر از خود دیدار فعال می‌کند: مغز در انتظارِ لذت، پاداش را پیش‌خور می‌کند. در عرفان ایرانی، سوختنِ جگر مرحله‌ی تبدیل مس وجودی به طلاست، نه صرفاً درد. پارادوکس مصرع آخر هم دقیق است: ساقی به‌جای شراب، در چشمِ پیاله آب می‌گرداند؛ یعنی نگاهِ سوگوار، مایعِ شفافی می‌سازد که جای غایب را پر می‌کند. این یعنی ابژه‌ی ازدست‌رفته، در خودِ نگاه بازتولید می‌شود.
راهکار:
این رباعی صحنه‌ی یک تماشاخانه‌ی درونی است: ساقی از فرط نبودِ تو، در چشمِ پیاله آب می‌گرداند؛ یعنی اندوه آن‌قدر مایع است که ظرفِ خالی را هم پر می‌کند. از این زاویه، سوختن و خرابی نه پایان، بلکه شیوه‌ی نگاه‌داشتنِ دیگری در غیاب اوست.