بالاخره شبی که گریهها سوز چشمم را برد:
دانشمندان میگویند اشک عاطفی با اشک معمولی فرق دارد: حاوی کورتیزول و منیزیم است، یعنی استرس را از بدن بیرون میکشد. گریهٔ واقعی همچنین اکسیتوسین و اندورفین آزاد میکند که دقیقاً مثل مسکن طبیعی عمل میکنند؛ به همین دلیل بعد از گریه سبک میشویم. پس این شبِ گریه، درواقع یک سمزدایی عصبی است، نه ضعف. اگر اشک اینقدر درمانی است، چرا از آن خجالت میکشیم؟
راهکار:
این بیت دروغ نمیگوید؛ اشک از دلِ سوخته حرف میزند، اما سوز چشم را میبرد و آدم را سبک میکند. اگر تصویر ادامه پیدا کند، طلوع بعد از آن شب خودش را نشان میدهد؛ همانجایی که گریه تمام میشود و نفس راحتتر میآید.