تشبیه صورت به ماه: شعری که ماه از زیبایی کم میاره:
مغز انسان ناحیهای تخصصی به نام FFA دارد که چهرهها را پردازش میکند. وقتی به ماه نگاه میکنیم، پدیده پاریدولیا باعث میشود الگوهای تصادفی دهانهها را بهعنوان چشم و بینی تفسیر کنیم. جالب اینجاست که ماه در افق ۳۰٪ بزرگتر به نظر میرسد (خطای ماه)، پس قیاس شاعرانه با ماه نه فقط زیباییشناختی که ریشه در سیمکشی عصبی ما دارد. آیا ماه را چون چهرهای میبینیم یا چهرهها را چون ماه؟
راهکار:
این بیت تنها مدح زیبایی نیست؛ اعترافی به ناتوانی زبان در توصیف کمال است. ماه، کهنترین استعارهی چهره، اینجا خود کم میآورد. شاعر با یک پرسش بلاغی، مرز تشبیه را جابهجا میکند و به ما یادآوری میشود که گاهی حتی نمادها هم از پسِ بازنمایی حقیقت برنمیآیند.