دلتنگی عمیق و درد دل با خدا؛ شعری غمگین:
بدن در اوج اندوه، هورمون «پرولاکتین» ترشح میکند که همان هورمون گریه در سوگ است و خاصیت مسکن طبیعی دارد؛ به همین دلیل بعد از گریهٔ طولانی، نوعی آرامش تلخ ایجاد میشود. از سوی دیگر، مغز خاطرات تلخ را با جزئیات حسی بیشتری ذخیره میکند تا از تکرار آسیب جلوگیری کند. در ادبیات فارسی، «سوگسرایی» کهنترین ژانر احساسی است که ریشه در مراسم از دست دادن قهرمانان دارد.
راهکار:
این حس مثل زخمی است که زبان شاعرانه انتخاب کرده تا از دلِ یک تجربهٔ شخصی، به یک تجربهٔ جمعی تبدیل شود؛ وقتی میگویی «پر و بال سوخته»، در واقع داری از توقف رشد بعد از یک فقدان حرف میزنی که برای خیلیها آشناست.