شعر غمگین علی و نگار در میان شعله:
استعارهٔ آتش در شعر فارسی دوگانه است: در شاهنامه نشانهٔ آزمون بی‌گناهی و در غزل نماد عشق سوزاننده. «دیدن نگار در شعله» همین دو لایه را به هم می‌بندد؛ فقدانی که هم واقعی است و هم اسطوره‌ای. روان‌شناسی سوگ هم می‌گوید ذهن برای کنترل روایت، صحنهٔ آسیب را بارها بازپخش می‌کند.
راهکار:
این بیت را می‌توان دعای پس از تجربهٔ سوختن خواند: نه انکار آتش، بلکه خواهش برای پایان تکرار آن. اگر ادامه‌اش را بنویسی، از تصویر «نگار در شعله» به تصویر «خاکستر و رویش» برو؛ این چرخش، شعر را از سوگ صرف به مقاومت می‌برد.